Op 1 januari 2024 is de langverwachte Milieuwet in werking getreden, met een aantal belangrijke wijzigingen in de regelgeving rondom lozingen van afvalwater. Voorheen werden alle voorschriften inzake lozingen centraal door de staat vastgesteld, maar met de Milieuwet zien we een verschuiving naar decentralisatie. Wat houdt deze wet in en welke gevolgen heeft deze voor bedrijven die afvalwater lozen?
Met de inwerkingtreding van de Milieuwet vervalt de Waterwet, waardoor de algemene vergunningsplicht komt te vervallen. Het algemene lozingsverbod is niet langer van kracht. Er zijn echter wel voorschriften vastgelegd voor de lozingsroute bij activiteiten waarbij het afvalwater naar verwachting milieutechnisch relevant is. Een opvallende verandering in de Milieuwet is de overgang van bedrijfsgebonden regelgeving naar regelgeving op basis van milieubelastende activiteiten. Voorheen golden alle regels voor een bedrijf als geheel, maar nu gelden ze specifiek voor bepaalde activiteiten binnen een bedrijf. Bovendien werden alle lozingsregels tot 1 januari 2024 door de staat vastgesteld. Met de inwerkingtreding van de Milieuwet zijn veel regels nu gedecentraliseerd. De rijksoverheid behoudt alleen de zeggenschap over lozingen die behoren tot de meest milieubelastende activiteiten, zoals afvalwater uit de chemische industrie, dat wordt gereguleerd via het Besluit Leefomgeving (Bal). Voor andere lozingen hebben gemeenten en waterschappen de vrijheid om hun eigen regels op te stellen, binnen het kader van het Besluit Kwaliteit van het Leefmilieu (Bkl).
‘De gevolgen van de Milieuwet voor de lozing van afvalwater worden grotendeels bepaald door de plaats waar het water wordt geloosd. Rijkswaterstaat is de bevoegde instantie voor lozingen in nationale wateren, zoals de grote rivieren. Waterschappen zijn verantwoordelijk voor directe lozingen in regionale oppervlaktewateren, terwijl gemeenten toezicht houden op lozingen in het openbare riool en op en in de bodem. De bevoegde instantie is tevens belast met handhavingstaken met betrekking tot vergunningsvereisten of algemene regels.
Enkele concrete wijzigingen zijn:
In tegenstelling tot het eerdere verbod op het lozen van regenwater uit kassen in het riool, staat de Bal dit nu toe, waarbij de voorkeur uitgaat naar lozing in oppervlaktewater. Gemeenten en waterschappen hebben echter de vrijheid om dit op maat anders te regelen.’
Met de inwerkingtreding van de Milieuwet op 1 januari 2024 zijn er ingrijpende wijzigingen doorgevoerd in de regelgeving rondom de lozing van afvalwater. De decentralisatie van de lozingsregels, de specifieke eisen aan werkinstructies en de flexibiliteit voor gemeenten en waterschappen om maatwerk toe te passen, zijn slechts enkele van de belangrijke aspecten van deze nieuwe wetgeving. Het is essentieel dat bedrijven die afvalwater lozen, op de hoogte zijn van deze veranderingen en aan de nieuwe eisen voldoen om zowel milieuvriendelijk als wettelijk in orde te blijven.
Of het nu gaat om monitoring, vergunningen, kwaliteitscontroles of complexe milieuvraagstukken, samen zorgen we voor betrouwbare inzichten waarop je met vertrouwen kunt bouwen.
Als wereldwijde autoriteit op het gebied van volledig geïntegreerde waterbeheerdiensten voor de olie- en gassector en de maritieme sector merken we vaak dat onze klanten gewoon op zoek zijn naar een zorgeloze manier om te voldoen aan de drinkwatervoorschriften.
De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) heeft een baanbrekend rapport gepubliceerd waarin de immunotoxische effecten van per- en polyfluoralkylstoffen (PFAS) worden onderzocht met behulp van New Approach Methodologies (NAM’s). Dit onderzoek betekent een belangrijke stap voorwaarts in het inzicht in hoe PFAS de immuunfunctie kunnen aantasten – en hoe moderne teststrategieën de besluitvorming door regelgevende instanties kunnen ondersteunen.
Op de meeste installaties is de bedrijfsarts verantwoordelijk voor het dagelijks toezicht op de waterkwaliteit, waarbij het controleren van de waterkwaliteit deel uitmaakt van zijn takenpakket. In het verleden hield dit in dat er routinematig watermonsters naar laboratoria aan wal werden gestuurd, wat uiteraard moest worden afgestemd op de vluchten van de helikopter. Op veel locaties beperkt dit de bemonstering tot twee specifieke dagen per week. In gevallen waarin buiten deze tijden spoedonderzoek nodig is, moet er een kostbare speciale helikoptervlucht worden geregeld, anders raken de monsters vertraging op. Bij deze aanpak is de kwaliteit van de resultaten volledig afhankelijk van de zorgvuldigheid en nauwkeurigheid van de uitgevoerde bemonstering en van de variabele afhandeling en logistiek van monster tot testlocatie.
Naar aanleiding van de feedback uit onze recente enquête kondigen we met genoegen het onderwerp van ons volgende webinar aan: PFAS (per- en polyfluoralkylstoffen). 70% van de respondenten koos PFAS als het onderwerp waarover ze het liefst meer wilden leren, wat de groeiende bezorgdheid over deze hardnekkige milieuverontreinigende stoffen onderstreept.
